مگر نگفتی که می مانم؟
مگر نگفتی که هر جا هستی دستانت را به غیر من به کس مده؟!
به کس مدادم دستان سردم را
دستانی که در حسرت دستان گرمت، آغوش مهرت قندیل بسته است از سردی رفتارت!!
توکه سوی نگاهت روزی فقط مرا می دید
حال چه شد که حال دیگر صدایم را هم نمی شنوی!؟!
دست از گوشهایت بردار
به خدا قسم حرفی نمیزنم که آزارت دهد!؟!
چشمانت را باز کن به خدا قسم جایی تازیانه های سرنوشت را نشانت نمی دهم!؟!
قفل از کلماتت باز کن
بگو .....بگو که چرا رفتی؟؟
من گفتم:می مانم
تو گفتی: می مانم
من ماندم
تو چرا رفتی؟؟
ولش کن
به گوشهایی که نمی شنود
فریاد زدن بی فایده است
حنجره ام خسته است
از بس فریاد سکوت سر داده است
دلم شکسته است چون شکسته هایش دستانت را زخم کرده است
دوستت دارم
امید دارم که تو تنها نخواهی ماندگرچه تومرا تنها گذاشتی!!!
کلمه ی آخر را بر خلاف دلم می گویم تا تو خوش باشی
دوستت ندارم
خودت هم میدانی که دروغ است
میدانم که میدانی
میدانم.