به رسم همیشگی سلام....به رسم همیشگی واگویه هایم سلام...به رسم آنکه نوشتن را دوست دارم آن هم بخاطر تو سلام...و به رسم آنکه نوشتن را با تو دوست داشتم سلام...و به رسم آنکه نبودنت برایم شد درد با نوشتن قهر کردم...امسال هم مرداد اومد و یه تولد دیگه اومد و تو بازم نبودی...با اینکه تو قلبم هستی ولی بازم نبودی...میبینی جبر جغرافیایی زمان ومکانو...میبینی چقدر درد داره دوست داشتنی که به داشتن ختم نشده باشه را ...میبینی چند سال شد...چند سال گذشت...حتی الان که ساعت سه ونیم شبه ...دارم اینجا...آره...امسال هم گذشت...فقط همین....این داستان تموم این ایامی بود که به من گذشت....چقدر دلم برات تنگ شد.چقدر دلم خواست که یبار دیگه ببینمت...دیدی که عشق ممنوعه من شدی...یاد اولین پیک نیکی که با هم رفتیم بخیر...یادته؟؟؟یاد تموم عصرایی که با چه شوری میومدم سمت دانشگاه تون ببینمت بخیر...روزای خوبی بود....چقدر حال اون روزامونو دوست دارم...راستی امسالم گذشت...تولدم مبارک...نیست..وقتی که تو همه این سالها نبودی...وقتی که حتی یبار حاضر نشدی که حداقل یکبار دیگه باهات حرف بزنم...و ببینمت....فرزانه دلم برات تنگه....این آخرین جملم هست که بخونیش...درد داره حتی نمی‌دونم اینجا میای و می‌خونی یا اینکه نمیای و نمی‌خونی...دنیای بی تو سخت گذشت...نمی‌دونم چرا هیچوقت نشد که دوستت نداشته باشم....دلم برات تنگه

..